Rotoskopia
Kolejną jakże ważną w historii animacji techniką jest rotoskopia, której początki sięgają XX wieku, kiedy to Bray-Hurd Company stworzyli rotoskop, który był połączeniem projektora filmowego i sztalugi do kopiowania rysunków poszczególnych faz ruchu obiektów. Przy jego pomocy w niedługim czasie powstały tak kultowe postaci kreskówek jak Kot Feliks, Otto Messner, Koko i Fitz czy Muff i Jeff. Rotoskopia, z definicji encyklopedycznej oznacza zdjęcia trikowe stwarzające złudzenie trójwymiarowości przestrzennej w filmach, w których występującym aktorom towarzyszą postacie animowane, bądź technikę tworzenia animacji polegającej na nakładaniu na siebie i kolejnym wyświetleniom pojedynczych warstw obrazu. W praktycznym zastosowaniu tych definicji, technika ta polega na obrysowywaniu danego przedmiotu, tworzeniu i blokowaniu kolejnych warstw, aż do momentu powstania wystarczającej liczby klatek, stwarzającej iluzję ruchomego obrazu. Początkowo wykorzystywana była wyłącznie do produkcji filmów rysunkowych, debiutując w „Królewnie Śnieżce” Walta Disneya. Z czasem wdrążono ją w produkcje filmową, której użył sam Alfred Hitchcock realizując film „Ptaki”. Obecnie sprawa jest dużo wygodniejsza i szybsza w realizacji. Opiera się na praktycznym zastosowaniu krzywych parametrycznych, które potocznie noszą nazwę splajn, dopracowane przez Pierre’a Beziera. Dla przykładu, dawniej aby uzyskać podobny efekt kreślarz musiał używać tak zwanej „kaczki” (duck) i pasków drewna (splines) aby narysować krzywą, zaś dziś prawie całą pracę wykonuje komputer, któremu należy jedynie zadać wytyczne do pracy.
